0613602181 info@nijewij.nl

Bij de loodgieter thuis… 

Gepubliceerd door: Roelie Koopman

Bij de loodgieter thuis…lekt het ook.

En bij orthomoleculair therapeuten is dat net zo. Niet het lekken van de kraan natuurlijk, maar ze mankeren zelf vaak ook van alles.
De meeste therapeuten worden niet op een dag wakker en denken: ‘weet je wat mij nou een leuk beroep lijkt…orthomoleculair therapeut!’.
Vaak gaat er een heel eigen proces aan vooraf. Een lange weg van gezondheidsklachten en -problemen, onderzoeken in het ziekenhuis, onbegrip van artsen en de omgeving.
De meeste therapeuten hebben ooit een keer te horen gekregen: ‘leer er maar mee leven, we kunnen niets meer voor je doen’ en/of ‘het zit tussen je oren, lichamelijk is er niks aan de hand, ga maar naar een psycholoog’.
En de meeste therapeuten hebben zich daar niet bij neergelegd, zijn op zoek gegaan naar andere informatie, andere zienswijzen, andere waarheden. En hebben vervolgens besloten zelf een opleiding te gaan volgen om niet alleen zichzelf maar ook anderen te kunnen helpen.

Mijn verhaal is niet anders.
Ruim vijf jaar geleden crashte mijn lijf. Ik zag van de week een mooie quote voorbijkomen op Facebook van Omdenken:
‘Werkende moeders hebben het in deze maatschappij niet makkelijk. Je moet namelijk moeder zijn alsof je niet werkt en werken alsof je geen moeder bent.’
Deze moeder deed het allemaal. Een leidinggevende, fysiek zware baan van 32 uur per week, moeder zijn van drie kinderen met een vader die de hele week van huis is, een huishouden runnen (en poetsen hè voordat de huishoudster komt want wat moet ze wel niet denken???), sociaal proberen contacten te onderhouden dus in commissies en verenigingen actief zijn…powervrouw, supermoeder, voor de buitenwereld was ik het allemaal.
Achter gesloten deuren was ik een uitgeputte, chagrijnige moeder en echtgenote die vrij weinig kon hebben.
Ondervoed, want goed eten deed ik niet. Ik leefde op koffie, suikers (vooral die blikjes energydrink!) en brood. Op zondag lag ik te trillen op de bank, voelde ik me ziek en zag ik al op tegen de maandag.
Totdat mijn lijf keihard schreeuwde: STOP NU!
Dagen lag ik voor dood op de bank en in bed, totdat ik besloot dat het allemaal anders moest. Ik was klaar met de vage klachten, de buikpijn, de fysieke en mentale moeheid, klaar met hoe mijn leven er op dat moment uitzag.
Mijn baan opzeggen, een orthomoleculaire studie doen en mijn praktijk beginnen was de beste keuze ooit.
Ik gooide mijn levensstijl radicaal om, ging anders eten, mezelf suppleren, sporten, yoga, relaxen, loslaten en werd een nieuwere en betere versie van mezelf.

Maar het is natuurlijk naïef om te denken dat ik daarmee ook de schade in mijn lijf ongedaan kon maken. Het jarenlange roofbouw plegen op een systeem eist altijd zijn tol.
Nadat ik eindelijk weer mezelf compleet voelde na de burn-out kwamen er wat klappen in het privé leven. Verlies en verdriet uitte zich in een torenhoge bloeddruk zonder dat ik symptomen had. En natuurlijk verklaarde ik de arts voor gek met z’n medicijnen, nee hoor, dit kon ik als goede therapeut zelf wel even aan!
Dus aan de knoflook, visolie, meidoorn, niacine, kaneel, co-enzym Q10, magnesium, kalium en nog een stuk of zes potjes…en er gebeurde…helemaal niks.
Met lood in mijn schoenen kon ik terug naar de huisarts, met een bloeddruk van 113/207 kun je geen risico’s meer nemen…en met een doosje bloeddrukverlagende medicijnen verliet ik de apotheek.
Een week later was mijn bloeddruk 90/150 en nadat ik ook radicaal alle suikers uit mijn eten gooide en extreem ketogeen ging eten daalde de bloeddruk naar 75/130.
Frustrerend dat het met al mijn orthomoleculaire kennis niet lukte, maar dankbaar voor de medische wetenschap die kon voorkomen dat ik met een hersenbloeding dood neer zou kunnen vallen.

Ondertussen ging het leven z’n gangetje, maar het bleef me dwars zitten dat ik kennelijk medicijnen nodig had om een hoge bloeddruk te laten zakken en in mijn hoofd was al bezig met een afbouwschema en had ik al een lijstje gemaakt met vervangende opties. Want dit ging ik wél even fiksen.

Tot er iets gebeurde wat alles op z’n kop zette.

Aangezien ik toch al in de medische wereld bezig was (en mijn hele eigen risico na een bezoekje aan de internist toch kwijt was) besloot ik ook even langs de gynaecoloog te gaan. Ik was al tijden aan het rommelen met mijn cyclus en menstrueerde sinds begin dit jaar zelfs helemaal niet meer dus ik zat vast in de overgang. Wel wat vroeg (ik ben 41) maar het zou een prima verklaring zijn…toch?
Maar uit onderzoek bleek dat ik helemaal niet in de overgang zat.
Sterker nog, twee weken later lag ik met mijn hoofd in de MRI en daaruit bleek dat ik een macro prolactinoom heb.

Een prolactinoom is een goedaardig gezwel op de hypofyse en produceert prolactine. De hypofyse is een hormoonklier in de hersenen en prolactine wordt normaal gesproken alleen in grote hoeveelheden gemaakt tijdens een zwangerschap om de borstvoeding te stimuleren. En daarmee worden de vrouwelijke hormonen LH en FSH (verantwoordelijk voor de menstruatie cyclus) veel minder aangemaakt.
Ongeveer 100 op de miljoen mensen krijgen een prolactinoom. Daarvan zijn er ongeveer 70 vrouw. Daarvan heeft zo’n 90 % een micro prolactinoom (kleiner dan 1 cm). En de overige 10%, waaronder ik dus, heeft een gezwel groter dan 1 cm wat ook nog wat andere klachten met zich meebrengt door de druk op omringend weefsel (zoals oogzenuwen).

De orthomoleculair in mij ging meteen los. Hoe kom ik aan dit gezwel? Waarom maakt mijn lijf zoveel prolactine? Hoe behandelen ze dit regulier? Kan het ook anders?
En tussendoor slingerde ik heen en weer tussen blinde paniek (ik heb een hersentumor!), verdriet (waarom heb ik dit?) en angst (nu is het goedaardig, maar wat als?!).

Inmiddels zijn we een paar weken verder.
Ik ben gestart met medicatie. Medicijn nummer 2. Maar opnieuw ben ik de medische wetenschap dankbaar voor een oplossing bij dit toch wel heftige probleem. Ik ben niet paniekerig, verdrietig of boos meer. Eerder kalm en dankbaar. Het heeft me namelijk heel veel inzicht gegeven.

Elke ziekte heeft een lichamelijk aspect en een geestelijk aspect. Ik heb nog niet alle antwoorden voor het lichamelijke aspect, maar natuurlijk ben ik orthomoleculair gestart met alles wat groei beperkt (jodium!) en probeer ik mezelf optimaal te voeden en te suppleren. Ondertussen zoek ik door naar alternatieve behandelwijzen, ik zou mezelf niet zijn als ik me zou neerleggen bij levenslang gebruik van medicijnen.

Het geestelijke (of energetische aspect) heb ik inmiddels wel duidelijk. Ik kon er namelijk maar niet de vinger achter krijgen wáárom mijn lichaam zou besluiten tot het produceren van prolactine zonder zwangerschap. Tot iemand me deed beseffen dat ik kennelijk de behoefte had om iets of iemand in mijn omgeving te voeden. En daar zit mijn grote valkuil, want ik weet zo goed wat voeding met je lijf kan doen dat ik er moeite mee heb om mensen die me dierbaar zijn dingen te zien eten waarvan ik wéét dat het schade in hun lijf veroorzaakt. En met name bij mijn kinderen heb ik daar grote moeite mee. Die zijn op een leeftijd dat ik niet meer volledig bepaal wat ze eten en drinken, maar mijn moederinstinct geeft signalen af naar mijn lijf: ‘er is iets mis met het eten hier, misschien kun je het beter zelf maken!’
Daar zit waarschijnlijk een grote oorzaak van het opstarten van dit biochemisch proces.
Ik roep immers zelf altijd dat elke ziekte, elke aandoening een overlevingsmechanisme is, je lijf doet nooit zomaar iets.
Dat blijkt dus ook voor mezelf.

Het positieve eraan: ik besef me weer even heel goed dat elke dag er eentje is. En dat elke dag een feestje is wat gevierd moet worden.
Ik heb mezelf voorgenomen alleen maar positief te denken, vandaar dat ik het ook deel met de wereld. Het is een persoonlijk verhaal, maar juist mijn persoonlijke benadering maakt me de therapeut die ik ben. Iedere client heeft een verhaal en ieder verhaal raakt me en krijgt mijn persoonlijke aandacht.

Dus dit is mijn verhaal. Ik ga hier beter en sterker uit komen. Ik word hier een beter mens en betere therapeut van.

Maar nu eerst rust. De maand augustus is de praktijk gesloten. Ik ga uitrusten, herstellen en resetten.

Roelie Koopman
Orthomoleculair Epigenetisch Therapeut