0613602181 info@nijewij.nl

Regulier en complementair, vrienden of vijanden?

Gepubliceerd door: Roelie Koopman

Regulier en complementair, vrienden of vijanden?

Laat ik allereerst beginnen met een groot dankjewel voor alle reacties die ik kreeg op mijn vorige blog waarin ik openlijk heb verteld over mijn eigen gezondheidsproblemen.

Bij de loodgieter thuis…

Het gaat inmiddels heel erg goed met mij en het lijkt erop dat ik in ieder geval mijn prolactinoom behoorlijk onder controle heb door een mooie combinatie van medicijnen aangevuld met complementaire therapie.
Ondanks mijn ziekte heb ik niet stil gezeten, ik heb twee nieuwe trajecten gelanceerd.

Zij aan Zij is een uniek concept gericht op het voorkomen, verminderen en verkorten van arbeidsverzuim.
Verzuim door burn-out klachten neemt namelijk in rap tempo toe en de huidige aanpak werkt dus niet, anders was het verzuim wel afgenomen. Mijn collega en ik vonden het tijd voor een andere aanpak, eentje waarbij de werknemer op álle vlakken wordt geholpen. Mijn collega richt zich op de psychosociale arbeidsbelasting, in gewoon Nederlands: zij houdt zich bezig met de psychische kant van de burn-out. Wat is er aan de hand, waar zit je mee, hoe kunnen we dat oplossen?
Inzicht in jezelf en je gedrag is al een groot deel van de oplossing!

En ik focus me op de fysieke kant. Want vaak heb je niet alleen last van burn-outachtige klachten zoals vermoeidheid, slaapproblemen en hoofdpijn maar zijn er ook klachten als hoge bloeddruk, hart- en vaatziekten, darmproblemen en/of diabetes en dan is de vraag ook nog: had je die klachten al voor de burn-out en hebben deze een rol gespeeld in het ontstaan (want medische zorg kost ontzettend veel tijd en geld, alleen die combinatie is al genoeg voor een burn-out) of zijn die klachten het resultaat van de burn-out?
Of beide? Mijn taak is om dat allemaal uit te zoeken en je te helpen met een gezondere lifestyle.

https://www.facebook.com/voorkomverzuim

En omdat ik nog wat tijd over had heb ik ook samen met een andere collega Darmspecialist gelanceerd. Beide hebben we persoonlijke ervaring met darmklachten (ik praat niet voor niks zo graag over poep!) en er zijn zoveel mensen met darmklachten…die van het kastje naar de muur worden gestuurd. Die niet verder komen bij een (huis)arts, waarbij op de colonoscopie niets is te zien, waarvan de MDL arts zegt dat voeding geen rol speelt. Die mensen die altijd voor ze de deur uitgaan nog even checken of ze wel schone kleding mee hebben, die overal waar ze zijn als eerste checken waar de wc is, die bang zijn voor wat ze eten omdat ze gewoon niet meer weten waar ze op reageren. En ook voor de mensen die wel een diagnose hebben gekregen, bijvoorbeeld Crohn en die nu levenslang aan steeds zwaardere medicijnen zitten. Voor die mensen zijn wij er. Want net als arbeidsverzuim neemt ook het aantal mensen met darmklachten in rap tempo toe. Dus de huidige aanpak werkt niet. Wij doen het anders, wij doen andere onderzoeken, wij kijken anders naar uitslagen, wij kijken ook naar de andere klachten die ermee verbonden zijn. Omdat we dat voor onszelf ook hebben gedaan en nu klachten- en pijnvrij zijn! Het kan dus wel, je moet alleen omdenken.

http://www.darmspecialist.com

Moet dan alles anders? Misschien wel.
Het zou gewoon zo mooi zijn als er een samenwerking zou komen tussen de reguliere medische zorg en het complementaire veld. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Helaas blijkt in de praktijk dat vaak het complementaire veld wel wil samenwerken, maar dat het reguliere veld (uitzonderingen daargelaten!) het hele complementaire veld over een kam scheert als een stelletje alternatievelingen die niet weet waar ze het over hebben en die soms ronduit gevaarlijk zijn.
Ik zal niet ontkennen dat er in mijn veld mensen bezig zijn die gevaarlijke dingen doen. Die adviezen geven waar ik mijn twijfels bij heb, die star zijn in hun denken, die vage behandelingen doen en daar flink geld voor incasseren.
Maar diezelfde mensen zijn er in het reguliere veld óók. We lezen over kwakzalvers die kankerpatiënten vroegtijdig aan hun eind helpen, maar we lezen ook over artsen die medische missers maken met de dood tot gevolg.
Maar er zijn ook fantastische artsen die dagelijks levens redden en er zijn complementaire therapeuten die mensen helpen hun levenskwaliteit dusdanig te verbeteren dat je ook daarvan kunt zeggen dat er een leven is gered.

Ik zal altijd openstaan voor samenwerking met een (huis)arts. Beschouw deze blog maar als een open sollicitatie. Ik heb namelijk een fikse opleiding achter de rug. Ik weet heel veel van de werking van het menselijk lichaam, de biochemie, de moleculaire structuur en welke vitaminen en mineralen noodzakelijk zijn bij biochemische processen. Ik weet ook heel veel van ziekten, aandoeningen en welke medicijnen daar regulier voor worden gegeven en welke effecten deze medicijnen hebben op biochemische processen. Ik weet ook heel veel over bloeduitslagen of uitslagen van andere medische onderzoeken. Ik spreek jullie medische taal! Ik weet ook heel veel van de impact van een ziekte en aandoening op de patiënt, hoe je je soms kunt vereenzelvigen met je aandoening en hoe hulpeloos en machteloos je je soms kunt voelen. En ik weet ook heel veel over de rol van voeding en levensstijl op je mentale en fysieke gesteldheid.

Als we dat nou eens zouden combineren met de reguliere denkwijze en onderzoeksmethoden!
Nee ik kan geen gebroken been opereren, daar heb ik niet voor geleerd. Maar ik kan wél zorgen dat de wond niet gaat ontsteken en dat het genezingsproces wordt versneld. En ik kan wel zorgen voor een goede botdichtheid zodat het bot niet zomaar opnieuw breekt.
Als we al die kennis en wetenschap zouden kunnen samenbrengen. Wat zou dat een enorme boost zijn voor de gezondheidszorg. Als we samen mensen met chronische én acute aandoeningen zouden kunnen behandelen.
Als een patiënt bekeken wordt vanuit verschillende invalshoeken en op die manier de zorg krijgt die het beste past. Wat zou dat de gezondheidszorg ten goede komen. En verschrikkelijk veel geld besparen. Of was dat nou juist de bedoeling? Zou de farmaceutische industrie willens en wetens artsen opleiden om maar zo veel mogelijk medicatie voor te schrijven? Zou de farmaceutische industrie willens en wetens hun macht aanwenden om de gehele complementaire zorg dwars te zitten met ingewikkelde en geldverslindende regelgeving en ons wegzetten als een stelletje kwakzalvers?
Ik denk dat ik het antwoord wel weet.
En toch zal ik altijd blij zijn met mijn keuze om niet regulier te worden opgeleid maar complementair. Ik verdien misschien minder geld, maar aan het einde van elke dag hoop ik voor iemand het verschil te hebben gemaakt. En dat maakt mij rijk.

Roelie Koopman
Orthomoleculair Epigenetisch Therapeut